بازم به ‏‏‏«‏‏‏راهنمای دیپر درباره‌ی ناشناخته‌ها‏‏‏»‏‏‏ خوش اومدین‏‏‏!‏‏‏
نا شناخته‌ی شماره‌ی 54 ‏‏‏«‏‏‏صندوق پست‏‏‏»‏‏‏
ایناهاش‏‏‏!‏‏‏ وسط جنگل‏‏‏.‏‏‏
نه خونه‌ای؛ نه جائی‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏
‏‏‏-‏‏‏ امروز من و تیم متخصص‌ـم‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏ ‏‏‏-‏‏‏ سام علیک‏‏‏!‏‏‏
می‌خوایم یه نامه بذاریم و ببینیم کی میاد برش داره‏‏‏!‏‏‏
نامه‌ی من که حاوی یه سواله‏:‏
‏«‏چه خبر‏،‏ رفیق؟‏»‏
‏‏‏-‏‏‏ حالا می‌خوایم پشت بوته‌ها قایم بشیم و صبر کنیم تا یکی بیاد‏‏‏.‏‏‏ ‏‏‏-‏‏‏ رفیـــق‏‏‏!‏‏‏‏‏‏!‏‏‏‏‏‏!‏‏‏
دیدی چی شد‏‏‏!‏‏‏؟
‏‏‏-‏‏‏ بازش کن‏‏‏!‏‏‏ ‏‏‏-‏‏‏ نه‏‏‏،‏‏‏ خودت بازش کن‏‏‏،‏‏‏ رفیق‏‏‏!‏‏‏
من به صندوق پست ارواح دست نمی‌زنم‏‏‏.‏‏‏
الان باز می‌کنم‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏
این که نامه‌ی ما نیست‏،‏ رفیق‏!‏
‏‏‏-‏‏‏ نوشته‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏ ‏‏‏-‏‏‏ ‏‏‏«‏‏‏سلام دیپر و سوس‏‏‏»‏‏‏
اسمامون رو می‌دونه‏‏‏!‏‏‏
اگه این یارو همه چیزو بدونه چی؟
باید امتحانش کنیم‏‏‏.‏‏‏
امروز روی سرم چی تراشیدم؟
یه بچه اردک که راکت و توپ دستشه‏.‏
رفیق‏‏‏!‏‏‏ می‌‌دونست‏‏‏!‏‏‏
چـــی‏‏‏!‏‏‏؟
بازم ازش سوال بپرسیم‏‏‏!‏‏‏
دنیا کی تموم می‌شه؟
‏‏‏«‏‏‏سه هزار و دوازده‏‏‏»‏‏‏ خب‏‏‏،‏‏‏ هنوز وقت داریم‏‏‏.‏‏‏
معشوق رویاهام کیه؟
بهتره نگهش دارم‏.‏
تاریخ دقیق مردن من کِیه؟
فلسفه‌ی زندگی چیه؟
کی کتابچه‌ی شماره‌ی سه رو نوشته؟
بلاخره جواب بزرگترین راز گراویتی فالز رو می‌فهمم‏‏‏.‏‏‏
یه صندوق پست؟
می‌خواستم فیلم خوردن کرم‌های پاستیلی‏،‏ با دماغمو برای مامان بفرستم‏.‏
نه‏‏‏!‏‏‏ وایسا‏‏‏!‏‏‏
‏‏‏«‏‏‏فیلم کرم‌های پاستیلی شما منو ناراحت و آزرده کرد‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏
شما احمقا لیاقت اطلاعات من رو ندارید‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏‏‏‏.‏‏‏
دیگه هیچ ارتباطی با گذشته برقرار نمی‌شه‏.‏
خب‏.‏‏.‏‏.‏اینم از راهنمای دیپر درباره‌ی ناشناخته ها‏.‏‏.‏‏.‏
که باد گرفتیم‏،‏ وقتی با یه ناشناخته در ارتباطیم‏،‏ فیلم کرم‌های پاستیلی بهش نشون ندیم‏.‏
بازم هستا‏!‏ می‌رن توی دماغ‏،‏ می‌رن توی دماغ‏.‏ نه‏،‏ فیلم بسه‏،‏ فیلم بسه‏!‏